küçük bir şey

Yokluğunda şiirle dolduruyorum solumu. Senin yerini tutmuyor, ama olsun. Elimden bu kadarı geliyor. Beni de anla biraz. Özlemek çok zor eylem ve tek başıma altından kalkamıyorum. Yardım et diyorum, yanıma gelmek yerine aklıma geliyorsun. İşimi iyice zora sokuyorsun. Bu yaptığın hiç hoş değil, söylemek istedim. Bununla da yetinmiyorsun, bazı bazı uykularıma karışıyorsun. Yapma böyle. Canımı acıtıyorsun. Ruhumu kanatıyorsun. Hem de hiç dokunmadan, gelmeden, konuşmadan, öpmeden. Bu eylemi rahatlıkla gerçekleştirebiliyorsun. Acımasızsın. Özür dilerim. Ama öylesin. Bilmeni istedim. Seni kırmak istemem. Beni yanlış anlama. Bilinçaltıma yerleşmişsin, memleket edinmişsin orayı. Çıkmıyorsun hiç, hayırdır yerin çok rahat herhalde? Yanım hariç her yerde rahat ediyorsun sen. Oysaki yeşil çimenlere uzanırken, göğsüme yaslanabilirdin. Güzel olabilirdi. Seninle ilgili bir sürü güzel eylem biriktiriyorum sevgilim ceplerimde, hepsini –di’li geçmiş zamanda çekimliyorum. Gerçekleşmeyecek bir sürü hayal hepsi. Duysan ağzın kulaklarına varır. Gülersin sen, ben kendimden geçerim. Yine de gelecek olursan hepsini saklıyorum bir kenarda. Çıkarır gerçekleştiririz diye. Öyle işte.