unut(ama)

Hiçbir şeyin hiçbir anlam ifade etmediği anlarda hiçbir şey yapasım gelmiyor. Bazen öyle şeyler oluyor ki ne yapacağını bilemiyorsun. Her şey birbirine giriyor. Kafanda kurguladığın her şey karman çorman oluyor. İşler iyice sarpa sarıyor. Bütün yollar kapanıyor. Yollar kapalıyken yapacak pek bir şeyin olmuyor. Tıkanmış yolları açman gerek. Bekleyerek; daha fazla bekleyerek, belki unutarak; silmeye çalışarak. Tabii ne kadar becerebilirsen. Söylemesi bile zor eylemler bunlar. Sonuçları çok ağır eylemler bunlar. Unutmak dediğin her baba yiğidin harcı değildir. Unutmak dediğin nedir ki hem? Neyi unutacaksın ki? Ne için unutacaksın? Unutmak neyin nesi? Unut ama neden? Bir sürü soru işareti doğurur unutmak. Unutmak her şeyi bok eder. Unutmak birden bire bütün dünyanı altüst eder. Ne olduğunu anlayamazsın; elinden hiçbir şey gelmez. Kördüğüm olursun, çözülemezsin; kendi kendine çürür gidersin. Unutulursun. Unutulmak çok koyar insana. Hatırlanmamak, silinip gitmek akıllardan. Acı veren eylemlerdir bunlar. Söz işlemez, şarkılar işlemez. Ne yapsan fayda etmez.

Unutmak dediğin öyle bir anda olmaz önce birkaç defa öleceksin.

Unutmak istiyorsan paramparça olmayı göze alacaksın. Unutmak eylemine girişmek istiyorsan bir sürü yarayla yaşamayı öğreneceksin. Geçmişin bırakmayacak yakanı. Geleceğin yarım yamalak olacak. Ne tam yaşayabileceksin ne de geriye dönebileceksin. Pişmanlıkla sitem arasında yaşlanıp gideceksin. Hem de olması gerekenden daha uzun bir sürede. O süre zarfında birbirinden kuvvetli darbelerle karşı karşıya kalacaksın. Birçoğu yere serecek seni. Belki birçoğu es geçecek. Mesela gözleri aklına gelecek, yerle bir olacaksın. Herhangi bir yerde kokusu çarpacak burnuna, neye uğradığını şaşıracaksın. Hiç beklemediğin bir yerde, bir anda adını duyacaksın; kalbin daha hızlı kan pompalamaya başlayacak. Kalp atışların beklenmedik bir artış seviyesi içine girecek. Daha ne oluyoruz demeden, kendini kederin dibinde bulacaksın. Sonra ona benzeyen insanlarla tanışacaksın ya da onlar sana öyle görünecek. Sırf ona benziyor diye başka bedenlere sarılacaksın. Solun üşüyecek. Onu daha çok hatırlayacaksın. Unutmaya çalışırken daha çok hatırlayacaksın. Unutmak için uğraşırken hayat sana unutmaya çalıştığın kişiyi daha çok hatırlatacak. Hayat sana onu hatırlatmak için elinden geleni yapacak. Sen dimdik durmaya çalışacaksın. Bunu deneyeceksin. Belki düşeceksin ama düşsen de tekrar kalkacaksın. Yaralar almaya başlayacak; yorulacaksın. Unutmak yorar insanı; hem bedenen, hem ruhen. Ruhun yorulacak. Aklın taşacak artık düşünmekten, düşünmemeye çalışmaktan. Düşünmemeye çalışmakta zordur. Çünkü ne kadar düşünmeyeyim desen de düşünmeden duramayacaksın. Bir şarkı çalacak, bir paragraf okuyacaksın, bir fotoğraf karesi canlanacak veya bir sahne belirecek aklında. Anıların artmaya başlayacak. O raddeden sonrası hiçte kolay olmayacak. Hem de hiç.

Unutmak uzun bir yol. Yolun sonu bazen dört harf, bazen beş, bazen yeni bir hikâye, bazen kocaman bir boşluk.

Her şey eskiyecek, tozlanacak. Bir kenarda hatırlanmayı bekleyecek. Zamanın içinde kaybolup gidecek. Acıların azalacak. Evet, bu da olacak. Zaman geçtikçe işler biraz da olsa düzelecek. Tamamen olmasa da, gökyüzün biraz daha mavi olacak. Altyazılıda olsa güzel günler göreceksin. Belki eskisi kadar katlanasın gelmeyecek bu dünyaya fakat yaşamaya devam edeceksin. İçinde biriken kederi çıkarıp atacaksın yavaş yavaş. Ardında bırakarak yürümeyi öğreneceksin. Yarınlarla kaplı camının buğusunu temizleyebilecek, ileriye daha düzgün bakabileceksin. Hatta yeni bir sevdaya kalkışmak bile isteyeceksin. Tabii bu eskisi kadar kolay olmayacak. Korkacaksın, çekineceksin. Bir nevi ince eleyip sık dokuyacaksın. Ama tekrardan seveceksin. Belki. Bir ihtimal. Bilemiyorum. Her neyse. Unutmak işte böyle büyük bir hikâyedir. Bu hikâyeye neresinden dâhil olursanız olsun sonu hep aynı bokun lacivertidir.