soğuk bir an

uzun ve ışıksız bir sokaktan geçiyorum

bu sokakta yalnızım, yanımda kimse yok

kimse sarılmıyor, duruyorum ben de yol ağzında

kendime sarılıyorum

kanıyor senden arta kalan ne kadar yara varsa

kendi kanımın nehrinde kayboluyorum, kimse görmüyor

bir düş kuruyorum, o an bir düşe tutunuyorum

düşümde suretin karşımda duruyor

bana bakan hüzünlü bakışların

filizlenen birkaç umut tanesi bekliyorum fakat

yandığını görüyorum bu sevdanın ateşiyle

kurtuluşun tüm kapılarının

her şey kül oluyor ve bir evin çatısının altına sığınıyorum

doğru zaman gelmiyor hiçbir zaman, kıpırdayamıyorum

ben sana ölüyorum düzenli olarak, sen bana gelmiyorsun

biliyorsun gözlerinden geçmek kolay değil öylece

feryat figan acılarım bilmeden seviyoruz işte

dilim şimdi uçurum kesiliyor bir ayrılığın ertesinde

tenin tenime uzak ya gerisi teferruat diyor bir adam

zulmünden çıldırıyor tanrı ve bir kadın yalnızlığıyla sevişiyor

o akşam adam kendi yatağında gıcırdayan ölümüne göz kırpıyor

bir ceset gibi duruyor özlemin karşımda

kaldırıp da atamıyorum, günden güne bitiyorum

ben kimi çok istediysem en az ona kalabildim

sorun değildi, verebilirdim sana acılarımı ya

biliyorum o zaman da baştan aşağı kirlenir bu dünya.